تردیدی نیست که مسیر تعالی آدمی در عبادت و بندگی است اما آنچه اهمیت دارد این است که این عبادت در صورتی به آن تعالی منجر میشود که با تعقل همراه باشد چرا که اساسا بستر رشد و تعالی بستر تعقل و معرفت است یعنی رشد انسان در ناحیه آگاهی و معرفتش به خدای متعال صورت میگیرد و بنابراین طبیعی است که همه حرکات و اعمال ظاهریش باید ارتباطی با آگاهی و تعقل داشته باشد تا موجب حرکت و رشد شود و گرنه اگر به همان ظاهر عمل اکتفاشود چنان اتفاقی نخواهد افتاد.درروایتی از امام باقر ع نقل شده است که وقتی فرزندشان امام صادق ع را در حال طواف مشاهده کردند که با سختی و فشارجمعیت در حال انجام طواف هستند فرمودند که اندکی استراحت کن چرا که : اذا احب ا...عبدا رضی عنه بالیسیر! اگر خداوند بنده ای را دوست داشته باشد عمل کم اورا نیز قبول میکند.پس آنچه از عبادت باید حاصل شود آن عشق و آگاهی درونی است که ملاک سنجش آن تعداد ظاهری عمل نیست بلکه کیفیت باطنی عمل است.بنابراین هرچه آن تعقل که پشتوانه عمل ظاهری است افزایش پیدا کند اثر اعمال در انسان بیشتر ظاهر میگردد.بی جهت نیست که در اکثر آیات قرآن حاصل تلاش انسان را تعقل و تدبر و تفکر و..دانسته اند و باز به همین خاطراست که اولیا و ایمه الهی بیشتر قربانی جهالت جوامع انسانی شده اند تا آنجا که سرور و سالار شهیدان هدف قیام خودش را رهایی جامعه از این جهالت معرفی میکند.این است که ذکر هیچگاه جدای از فکر نمیشود و هر گونه رشدی محصول همراهی فکر و ذکر است!
سینه صیقل ها زده در فکر وذکر
تا پذیرد آینه ی دل نقش بکر!
@namazesobh
همیشه وقتی در آرامستان واز کنار قبرها عبور میکنم، اشخاصی برایم جلب توجه میکنند که تا روزهای پایان عمرشان ، آنهارا میدیدم که لبریز از دغدغه های دنیوی هستند.وقتی با آنها صحبت میکردی بنظر میرسید که هنوز دهها سال دیگر قرار است زنده بمانند اما چند روزی طول نکشید که میبینی در خاک آرام گرفته اند.
براستی وقتی در دعاها میخوانیم که : اللهم لاتجعل الدنیا اکبر همنا یعنی خدایا دنیا را هم و مقصد اصلی ماقرارمده.پس معلوم میشود که همیشه چنین خطری وجود دارد.خطر آنکه ذهن انباشته شده از تعلقات و دغدغه های تخیلی و توهمی درخت وجود مرا بخشکاند و نگذارد که زیبایی و طراوت بهار را استشمام کنم.بهاری که از دل جوانه میزند و همه توهمات زمستانی ذهن را کنار میگذارد .بهاری که با درک عظمت حق در همه هستی صورت میگیرد و همه امواج باطل را فرو مینشاند.وبراستی تنها راه رهایی از سروصدای پوشالی باطل همان است که حقیقت هستی را در اندرون وجودت بیابی.آنگاه است که درک میکنی هرچه هست فقط اوست و غیر او توهم وخیالی بیش نیست زیرا همه چیز اسما و صفات الهی است. کافی است همین حقیقت را که پس از مرگ برهمگان آشکار میشود در خودت بیابی...آنگاه شکوفه های بهار در دلت جوانه میزنند!
تودر خوابی و این دیدن خیال است
هرآنچه دیده ای از وی مثال است
به صبح حشرچون گردی تو بیدار
بدانی کان همه وهم است و پندار
@namazesobh
گاهی خداوند از فرط محبت بنده خودش را شگفت زده میکند! وچنان اسباب رحمت خودش را میگشاید که درباور نمیگنجد.ماه رجب المرجب از آن فرصتهاست.فرصتهای نابی که اگر قدر بدانی تورا شیفته و مجذوب میکند! و چقدر شیفته اوشدن زیباست! بهاری است که میتواند برای همه فصول دیگر به تو قدرت و نیرو ببخشد بشرط آنکه از این بهار دل انگیز توشه برگیری.کافی است خالص و بی ریا باشی! که در این بارگاه رمز عبور بی ریا بودن است! وقتی این رمز را بهمراه داشتی همه درها برویت گشوده میشود! ندای عجیبی بگوشت میرسد: تو بنده منی...وارد در ماه خودم و رحمت خودم شده ای! گویا همه بارگاه عرش الهی برای تو آزین شده است! و چه شگفتی از این بالاتر...الشهر شهری والعبدعبدی والرحمه رحمتی....!
خدایا ..مرا لیاقت همنشینی باتو نیست اما وقتی میگویی انا جلیس من جالسنی! شوق و رغبت در من ایجاد میشود! مرا لیاقت بندگی..نیست اما کلام شوق برانگیزت در من شعف حضور میآفریند! و ...یکپارچه وجودم را التهاب تو فرامیگیرد...در این روزی که به شب رغبت خودت منتهی میشود از خوانی که گسترده ای بی نصیبم قرار مده!
به دورلاله قدح گیر و بی ریا میباش
به بوی گل نفسی همدم صبا میباش
نگویمت همه ساله می پرستی کن
سه ماه می خور و نه ماه پارسا میباش!
@namazesobh
شاید یکی از علایم متفاوت ماه شریف رجب همین دعایی باشد که به "خاب الوافدون" مشهور است.دلیلش هم این است که با عبارت"خاب الوافدون علی غیرک" آغاز میشود و این عبارت چقدر عجیب است! همانند یک زلزله همه وجود آدمی را میلرزاند.نمیگوید شاید چنین و چنان شود بلکه میگوید (خاب) یعنی دیگر تمام شد! خسارت زده شد! مگر چه اتفاقی افتاده که با چنین جمله ای آغاز میکند! معلوم میشود سراغ غیر خدارفتن چقدر آدمی را از مسیر دور میکند! ...بهرحال ماه خاب الوافدون..فرا رسید بدون این که برایش آماده شده باشیم! هرچند این عدم آمادگی موجب شرمندگی است اما مثل همیشه باز هم به خودش پناه میبریم که راهی غیر از این نیست.کاش میشد همه وجود را از غیر تهی کرد و تنها آماده پذیرش دوست شد.وقتی درونت از هرچه غیر اوست خالی شود آنگاه او در وجودت مینشیند! وقتی از غیر او نیست میشوی آن هستی واقعی در تو پدیدار میگردد.وقتی درونت چون "نی" خالی میشود صدای او در فضای وجودت میپیچد...پس در این فرصت کوتاه باقیمانده تا این ماه شریف راهی نمانده جز آنکه قلبهای مرده خویش را در دست بگیریم و از خودش بخواهیم که هرطور خودش میداند از "غیر" تهی سازد! و باز هرجور خودش میداند از خودش نورانی کند ...چون تنها خود اوست که یخرجهم من الظلمات الی النور!.....
پس عدم گردم عدم چون ارغنون
آیدم کانا الیه راجعون!
@namazesobh
شاید یکی از علایم متفاوت ماه شریف رجب همین دعایی باشد که به "خاب الوافدون" مشهور است.دلیلش هم این است که با عبارت"خاب الوافدون علی غیرک" آغاز میشود و این عبارت چقدر عجیب است! همانند یک زلزله همه وجود آدمی را میلرزاند.نمیگوید شاید چنین و چنان شود بلکه میگوید (خاب) یعنی دیگر تمام شد! خسارت زده شد! مگر چه اتفاقی افتاده که با چنین جمله ای آغاز میکند! معلوم میشود سراغ غیر خدارفتن چقدر آدمی را از مسیر دور میکند! ...بهرحال ماه خاب الوافدون..فرا رسید بدون این که برایش آماده شده باشیم! هرچند این عدم آمادگی موجب شرمندگی است اما مثل همیشه باز هم به خودش پناه میبریم که راهی غیر از این نیست.کاش میشد همه وجود را از غیر تهی کرد و تنها آماده پذیرش دوست شد.وقتی درونت از هرچه غیر اوست خالی شود آنگاه او در وجودت مینشیند! وقتی از غیر او نیست میشوی آن هستی واقعی در تو پدیدار میگردد.وقتی درونت چون "نی" خالی میشود صدای او در فضای وجودت میپیچد...پس در این فرصت کوتاه باقیمانده تا این ماه شریف راهی نمانده جز آنکه قلبهای مرده خویش را در دست بگیریم و از خودش بخواهیم که هرطور خودش میداند از "غیر" تهی سازد! و باز هرجور خودش میداند از خودش نورانی کند ...چون تنها خود اوست که یخرجهم من الظلمات الی النور!.....
پس عدم گردم عدم چون ارغنون
آیدم کانا الیه راجعون!
@namazesobh